Broers en zussen zonder jaloezie en rivaliteit

Misschien herken je dat wel. Je hebt een kindje en jij en je partner vinden het leuk als hij of zij een broertje of zusje krijgt om later mee te spelen. Je bereidt hem of haar ruim van tevoren voor op de komst van de baby. Je vertelt hoe leuk het is om een babybroertje of -zusje te hebben, maar ook dat je kind altijd een speciale plek in je hart heeft. Kortom, er is geen reden voor jaloezie. Als het uiteindelijk zover is, blijkt zoon- of dochterlief er toch anders over te denken …

Je kind is helemaal niet blij en ziet de baby als een indringer die het liefst zo snel mogelijk moet verdwijnen. Je durft hem of haar niet alleen te laten met de baby, omdat je je hart vasthoudt voor wat er zou kunnen gebeuren. Je droom van het gezellige gezin spat uiteen …

Ik moet je iets vertellen
Stel je dan het volgende eens voor. Je partner slaat zijn arm om je heen en zegt: “Schat, ik hou heel veel van jou. Je geniet van de knuffel die je krijgt. Dan zegt hij: “Ik moet je iets leuks vertellen. Ik heb besloten om er nog zo’n vrouw bij te nemen.” Wat is jouw reactie?

Ze is heel jong en leuk
Als de nieuwe vrouw er uiteindelijk is, zie je dat ze heel jong en ook nog erg leuk is. Als jullie boodschappen doen, dan zeggen mensen je beleefd gedag, maar reageren enthousiast over de nieuwe vrouw: “Wat een prachtige vrouw!” Hoe voel jij je?

Je protesteert
Dan heeft de nieuwe vrouw kleding nodig. Je partner loopt naar jouw kledingkast en pakt daar een leuk jurkje uit, maar ook een paar truien en broeken. Tot je grote verbazing geeft je partner deze aan de nieuwe vrouw. Je protesteert, dit is jouw lievelingskleding! Je partner wijst jou erop dat jij die kleding toch niet meer past, omdat je wat bent aangekomen. Die nieuwe vrouw zal die kleding goed passen. Hoe reageer je dan?

Je voelt van alles
Jij zult je misschien netjes gedragen, maar van binnen voel je waarschijnlijk van alles. Voor kinderen is dat laatste veelal precies hetzelfde. De komst van een broertje of zusje kan erg bedreigend zijn en gevoelens van boos- en wreedheid of verdriet oproepen. Als de kinderen wat ouder zijn, kan dit zich bijvoorbeeld uiten in ruzie.

En voor je het weet ben je weer de impopulaire scheidsrechter
Vaak proberen ouders dat voortdurende gekibbel of geruzie op verschillende manieren te stoppen. Voor je het weet, ben je als ouder weer de impopulaire scheidsrechter. Het drijft hen soms tot wanhoop. Ze kunnen het niet aanhoren en willen gewoonweg dat het stopt. Tot hun grote frustratie bereiken ze vaak het tegenovergestelde. Hoe komt dat?

Hoe zou jij reageren?
Wat zou jouw reactie zijn als je wilt dat de nieuwe vrouw weggaat, omdat je niet gelukkig bent en je partner zegt:
“Stel je niet zo aan. Je hebt geen enkele reden om je zo te voelen.”
Of: ”Toe nou liefje, stop daar ‘ns mee. Wat hebben mijn gevoelens voor jou met een ander te maken? Ik hou van jullie allebei evenveel.”
Of: “Ik wil niet dat je zo over haar praat. Als je er zo over denkt, wil ik het niet horen.”
Of: “Wat ben je toch negatief! Probeer er samen uit te komen en kom niet steeds bij mij.”

Wat zou je doen?
Zou je je partner niet tot zinnen willen brengen en hem duidelijk maken in wat voor nare situatie hij je gebracht heeft? En zou je er niet alles aan doen om die indringer weg te pesten of op z’n minst in moeilijkheden te brengen?
Maar wat als je partner op de volgende manier had gereageerd: “Ik wist niet dat je je zo voelde. Ik begrijp nu pas hoe dit voor jou moet zijn.”

Wil je dat dat geruzie stopt, dan zul je iets anders moeten doen
Het is heel fijn als iemand echt luistert naar wat je vertelt over je gevoelens. Dit is voor kinderen niet anders. Het is belangrijk dat zij hun gevoelens uiten, ook al schrik je daar misschien wel van. Het is niet makkelijk als je kinderen tegen elkaar schreeuwen. Als je die woede-uitbarstingen verbiedt, dan kan dit onderhuids verder gaan. Wil je dat dat geruzie stopt, dan zul je iets anders moeten doen, namelijk die emoties toelaten. Het lijkt tegenstrijdig; aandringen op positieve gevoelens, zorgt juist voor negatieve gevoelens. Laat je die negatieve gevoelens toe tussen kinderen dan leidt dit tot positieve gevoelens.

How2Talk2Kids
In het boek How2Talk2Kids, broers en zussen zonder rivaliteit staat hoe je dat precies doet. Adele Faber en Elaine Mazlish beschrijven aan de hand van herkenbare situaties, concrete en direct toepasbare vaardigheden om kinderen te coachen bij hun onderlinge conflicten. Hierdoor leren kinderen zelf hun meningsverschillen op te lossen, respectvol met elkaar om te gaan en elkaar de ruimte te geven om verschillend te zijn.

Dit boek is gebaseerd op de ideeën van dr. Haim Ginott. Hij leerde volwassenen zo te communiceren met kinderen dat dit een positieve uitwerking heeft op hun ontwikkeling als mens. Adele Faber en Elaine Mazlish hebben zijn theorie naar de dagelijkse praktijk vertaald.

Het boek How2Talk2Kids, broers en zussen zonder rivaliteit, is een methode om veranderingen door te voeren. In elk hoofdstuk wordt een afzonderlijk onderwerp besproken, zoals omgaan met negatieve gevoelens en conflicthantering. Met behulp van korte strips wordt één en ander toegelicht. Aan het eind van elk hoofdstuk wordt een korte samenvatting gegeven. Naast dit boek is er ook het boek How2talk2kids, effectief communiceren met kinderen. Beide boeken zijn een musthave voor iedere ouder.

Geschreven door: Christine Hemel | HSP- en kindercoach.

____________________________________________________________________________________________

Ben jij een (hoog)gevoelige moeder en wil je leren omgaan met je hoogsensitiviteit, maar ook weten hoe je je kind hierin begeleidt? Word dan lid van de Facebookgroep Hooggevoelige Moeders en Kinderen.

Comments are closed.